1 keer in de twee weken neemt Suzanne mijn plek in voor haar fashion column: A Touch Of Fashion. Vandaag is het weer zo ver en kun je genieten van Suzanne’s schrijfkunsten én gevoel voor mode.

Mijn leven is zo’n beetje ingedeeld als in ‘goede dagen’ en ‘slechte dagen’. Soms zitten ze er natuurlijk tussenin, maar meestal neigen ze toch wel naar één kant. Wat heeft dit met fashion te maken, zul je misschien denken? Nou, de volgende foto’s laten zien dat celebs ook wel eens een bad day hebben. De één wat erger, de ander kan er nog goed mee door. Máár –om het zeur gehalte van deze column niet te hoog te maken- deel ik ook graag een pluim uit voor een (zeer) goede dag van deze ladies.

Zoals de linkse ‘ik zie je bil’ jeans van Chloe Sevigny die, Chloe kennende, vast niet per ongeluk een scheurtje opliep. Als ik eerlijk ben heb ik geen idee waar Chloe eigenlijk van bekend is (dat is ook niets bijzonders hoor, ik ben niet zo van de series, films, etc.), maar ik ken haar vooral van haar lekker eigenzinnige stijltje. Echter, de foto rechts vind ik toch ietsje veel meer geslaagder. Waarschijnlijk zeggen een hoop van jullie ‘ieeeeel!’, ik zeg ‘waaaauw’!
Vooral de pumps vind ik prachtig en de broek kan ze goed hebben doordat het topje genoeg figuur laat zien. Lekker noncha!

Toegegeven: het was vreselijk moeilijk een bad day van Blake Lively te vinden. Echt bad is de foto dan ook niet geworden, maar Blake’s beste outfit was deze (links) zeker niet. Ik vind haar stijl normaal gesproken geweldig, al is ze op zich al een popje natuurlijk.
De kop van de linkse foto was ‘Blake Lively takes a fashion risk’, en laat ik beginnen met dat daar helemaal niets mis mee is, sterker nog… dat moedig ik aan! Echter, ik wil in Blake’s geval wel meegeven dat haar idee niet echt geslaagd is, naar mijn mening. Oh nou ja, haar idee… na wat research van een Red Carpet
Het boyfriend overhemd met rokje vind ik nog een leuk idee, vooral omdat er nog net iets licht blauws onderuit komt piepen. Helaas vind ik de riem echt afbreuk doen aan het glamourgehalte wat de outfit had kunnen hebben, en waarom die schoenen?
Nee, doe mij dan maar de rechter outfit! De top is echt prachtig, en blijft in zijn waarde door het strakke ontwerp van het rokje. Ook de off white schoenen zijn helemaal top, if you ask me!

Panterprint is een gevaarlijke. Geweldig, maar oh nee als je het op de verkeerde manier combineert! Hoewel het dan vaak trashy wordt bewijst Eva Mendes dat het óók heel oubollig kan. Niets mis met maxi dresses, maar doordat de bovenkant ook zo los valt, lijkt Eva’s outfit vooral op een hobbezak.
Dat Eva een lang model én panter wel goed kan hebben, bewijst de tweede foto. Véél mooier, dat decolleté, en het haar zo half los maakt haar veel jonger.

Als je het mij vraagt, wordt Nicki Minaj de nieuwe Lady Gaga. En ja, voor haar geldt: you hate it or love it. In mijn geval geldt dat het mij een beetje begint te vervelen (vleesjurken?): dat over the top gedoe. Ik houd er wel van hoor, maar op zijn tijd. Een mooie stijl gaat echter nooit vervelen of uit de tijd, en dat is naar mijn idee nou net wat Gaga mist. Maar goed, we waren bij Nicki…
Oké, ze krijgt +10 voor de schoenen en de lipstick. Zelfs het blonde haar kan ik nog wel hebben (al staat zwart haar beter…), maar voor mij gaat er meteen weer -100 af voor het pakje. Nee, doe mij dan toch die vleesjurk maar… En, in case you want to know, die billen zijn níet het pakje, maar het resultaat van heel wat implantaten.
Voor Nicki gold dat het vooral moeilijk was een look te vinden die ik wél waardeerde (google haar even, en je begrijpt waarom… de linkse afbeelding hierboven is nog behoorlijk mild). Echter, omdat ik zo’n crush heb op dat Barbie haar van d’r, gaf ik de moed niet op en ontdekte ik deze kleurrijke outfits. Ik ben dol op kleur, dus dat zijn sowieso al pluspunten. Bovendien kan ik het waarderen dat ze de jurk de jurk heeft laten zijn en geen afleidende accessoires draagt matchen de schoenen goed.

Agyness Deyn, nog zo iemand: you hate it or love it. Ik vind haar zo mooi als model, ik vind het heel jammer dat ze daar buiten de catwalk zo weinig van laat zien. Haar stijl is me veel te boyish hoewel ik dat ‘klungelige’ aan haar altijd wel schattig vind.
De linker outfit vind ik echt héél jammer. De tas maakt nog wat goed, de schoenen hadden leuk kunnen zijn, zelfs de jas en zelfs de bril misschien. Maar alles bij elkaar… er blijft geen lijf meer over en het bloempotkapsel maakt het er niet veel beter op.
De rechteroutfit daarentegen is hoe ik Agyness vaker zou willen zien! Ze is daar echt een diva, en dat blonde haar met die donkere wenkbrauwen staan haar zo goed, vind ik. Helaas zijn zulke glamorous looks van haar maar zeldzaam, al lijkt ze zich er toch wel prettig in te voelen.

Heb jij een goede of slechte outfit van een celeb in je geheugen gegrift staan? Deel het met ons, en reactie hieronder even een linkje!

1 keer in de twee weken neemt Suzanne mijn plek in voor haar fashion column: A Touch Of Fashion. Vandaag is het weer zo ver en kun je genieten van Suzanne’s schrijfkunsten én gevoel voor mode.

In mijn vorige column vertelde ik over het afgelopen en nieuwe jaar op persoonlijk gebied. Nu het nieuwe jaar begonnen is (happy new year) vertel ik graag wat mijn ‘fashion voornemens’ zijn voor mijn blog en stijl.

Een aantal van deze voornemens gaan gepaard met wat ik leerde van ‘The 42 days challenge’; zoals nog beter nadenken en het meer tijd gunnen voordat ik iets koop. Verder wil ik meer items kopen die op zichzelf in het oog springen en mooi zijn. Dat hoeft niet op een ‘circus’ manier, maar het gaat me juist om kledingstukken die mooi zijn in hun eenvoud, door bijvoorbeeld de vorm.

Ook wil ik items die zowel praktisch als ‘leuk’ zijn. Een heel mooi jurkje is leuk, maar het dreigt bij mij al snel dat mijn hele kast ermee vol komt te hangen, maar ik niets heb om (ze naar) aan te doen. Ook alléén maar hakken in mijn kast is niet echt handig, zeker niet nu we twee winters met zoveel sneeuw hebben ervaren.

Mijn blog en stijl wil ik samen individueler maken. Zodat alles Suz uitstraalt, en ik me nog beter kan onderscheiden van andere fashion blogs, maar ook wel voor mijn eigen eigenwaarde. Ik bedoel, het lijkt me een mooi idee om het punt te bereiken dat ik duidelijk weet: dit ben ik, en dit past wel bij mij, en dat minder. Op die manier leer je ook je eigen krachten kennen. Daarin ben ik al best een eind, maar er is nog genoeg om naar te streven. Ik hoop kort gezegd dat ik de stijl vind die ik het beste kan vertalen.

Vervolgens hoop ik natuurlijk ook dat het meer bezoekers oplevert voor mijn blog, als ik mezelf concreter kan presenteren. Ik ben Fashion is a party gestart voor mezelf, nog lang voordat ik de droom had een groot blogger te worden. Nu ik echter twee jaar bezig ben, merk ik wel dat een blog zonder lezers –maar vooral ook reacties- eigenlijk geen blog is. Het leuke van een blog, boven bijvoorbeeld een tijdschrift, vind ik dan ook het interactieve aspect. In elk geval wil ik heel dicht bij mezelf blijven, maar ik hoop dit wel beter te gaan combineren met wat mensen leuk vinden te lezen.

Daarnaast wil ik graag heel veel leuke evenementen bezoeken en verschillende cursussen gaan doen. Fotografie, naaien en visagie staan allemaal nog op mijn lijstje. Zoals jullie weten heb ik eerst nog de taak mijn diploma te halen, maar het is toch een leuk vooruitzicht. Bovendien wil ik ook lezers laten delen in mijn fun, en dus heel veel leuke acties organiseren. Op dit moment ben ik dan ook al heel trots op mijn eerste give-away, die net van start is gegaan. De actie loopt nog tot 10 januari, dus wil je nog meedoen, klik dan hier.

Nu ben ik natuurlijk benieuwd naar jullie. Willen jullie nog dingen veranderen aan je stijl en koopgedrag in 2011? En stel jij jezelf concrete doelen voor je blog (als je die hebt)?

1 keer in de twee weken neemt Suzanne mijn plek in voor haar fashion column: A Touch Of Fashion. Vandaag is het weer zo ver en kun je genieten van Suzanne’s schrijfkunsten én gevoel voor mode.

Sorry dat ik jullie met nog een 2010/2011 lijstje lastig moet vallen, want waarschijnlijk heb je er al meer gelezen. Komend weekend is het Kerst en nog een week later gaan we een nieuw jaar in. Een belangrijk moment om, voor mij in ieder geval, even de ‘stand op te maken’. Waar mag ik trots(er) op zijn, en wat kan ik maar beter vergeten? Waar mag ik me op verheugen en waar wil ik naar streven?

Om te beginnen: het jaar 2010.

Wat was het leukste moment:

Dat zijn er zeker een paar. Ik denk dat ik voor de dagjes gaan. Er zijn natuurlijk ook dingen waar ik het hele jaar blij mee ben, maar die komen straks. Mijn highlights kwam gedeeltelijk in mijn vorige column al aan bod: De Glamour Detox your Wardrobe: een gezellig dagje met mijn tante, die de hele dag maar achter mij aan moet sjokken.
De Lanvin loves H&M launch, waarvoor ik té vroeg al in Utrecht stond (“Om half 5 opstaan voor Lanvin is véééél minder erg dan om half 7 voor school”). Mogelijk gemaakt door mijn lieve papa, die zo gek was me zo vroeg al weg te brengen.
De H&M flagship store opening (“Twee uur in de rij staan voor H&M is véél minder erg dan een half uur op mijn dagelijks bus wachten”), omdat het gewoon zo’n lekkere gekte was en ik het zo heerlijk vind om in Amsterdam te zijn –maar dat weten jullie nou wel ;).
Het tripje naar Amsterdam en Utrecht met mijn vriendje, mijn vader en zijn vriendin afgelopen zomer. Ik ben verder niet op vakantie geweest, dus dat was wel een hoogtepunt. We hebben hele fijne gesprekken had daar en ik hoop dat het snel van een vervolg komt! Bovendien was het de eerste keer dat ik de Mac Store en Make-up store bezocht, waar ik net zo lang bleef hangen tot de mannen het écht niet meer zagen zitten.

Waar was ik het meeste blij mee:

De langere-termijn-vreugdes zeg maar. Allereerst: mijn vriendje, met wie ik voor het eerst een heel jaar volmaakte, en dan meteen ook maar de te-veel-mensen-om-hier-op-te-noemen die altijd voor me klaar stonden.
In het bijzonder dan nog graag mijn fotografen: beste vriendinnetje en opnieuw vriendje. Want de zelfontspanner heb ik afgezworen. Anyway, soms denk ik wel eens: ohnee, straks stoppen ze ermee, dan heb ik geen blog meer. Dus ik ben ze héél dankbaar, want mijn blog is mijn lust en mijn leven.
Mijn blog, waar ik gewoon heel goed mijn ei kwijt kan, en die als een tweede natuur voor me is geworden. Ik maakte mijn tweede jaar vol en mensen vragen nogal eens hoe ik het volhoud, door weer en wind voor die camera. Mijn antwoord? Het geheim van alles: er heel veel lol in hebben!
Daarmee gepaard gaat ook mijn nieuwe camera. Mijn eerste spiegel reflex! Dit was mijn verjaardagscadeau voor mijn 17e verjaardag. En oh ja, ik was natuurlijk ook heel blij weer een jaartje ouder te worden.
En ook daarmee gepaard gaan natuurlijk de leuke comments, die ik van jullie en op mijn eigen blog kreeg! Ik kreeg vooral veel complimenten over mijn haar en ook zo ontzettend vaak de vraag of ik model was –vooral in het echt, als ik bijvoorbeeld aan het werk was-, ik heb me zeer vereerd gevoeld.
Mijn lange nagels, die ik sinds maart sinds lange tijd weer heb. Ik heb járen nagels gebeten, heel fanatiek. Voor mij was dit echt een dwang, ik wil het niet dramatiseren, maar het had echt veel meer negatieve invloed op mijn leven dan mijn omgeving dacht. En los van het feit dat ze lang zijn, ben ik ook heel blij dat ik ze eindelijk weer kan lakken.
Alle nieuwe kleren, schoenen en make-up die ik dit jaar kocht, omdat ik daar gewoon heel blij van word!
Baas, mijn nieuwe konijn. De vervanger van Basje, die komt zo nog voorbij.
En als laatste: dat mijn haar zoveel gegroeid is! Soms wil ik het afknippen, maar dat is gewoon omdat haar altijd perfect moet zitten bij mij en dat zit het nou eenmaal niet. Maar meestal ben ik er heel blij mee en hoop ik dat er nog heel veel meer centimeters bijkomen!

Waar was ik het meeste trots op:

Mijn overgang naar de 6e. Die heeft me namelijk héél veel moeite gekost. Zoveel, dat ik het op het einde van het schooljaar bijna alleen nog maar zonder make-up en met de makkelijkste kleren naar school toe ging. En dan is er bij mij toch wel écht iets goed mis.
Het stoppen met nagels bijten. Die heeft nu geen uitleg meer nodig.
Mezelf. Ik wil niet aan zelfverheerlijking doen, maar ik ben er wel trots op dat ik dit jaar naar mijn idee weer een wat beter mens ben geworden. Mijn grootste zwakte is dat ik me moeilijk aan kan passen aan andere mensen, en dat is dit jaar toch weer iets beter gegaan. Daarnaast leer ik ook veel van mijn vriendje, die me vaak genoeg een gezonde spiegel voorhoudt. En niet te vergeten: mijn stijl. Want ook deze heeft zichzelf gedurende het afgelopen weer stukken verbeterd. Ik neem hier twee foto’s: één van januari, één van december. You see the difference ;).

Daarbij aansluitend geldt dan ook: dat ik weer meer posts dan vorig jaar heb geblogt! Maar oké, het gaat om de kwaliteit en niet om de kwantiteit, maar ik heb er toch maar mooi bijna 400 uitge… eeeuh.. vul zelf maar in ;).
Dat ik erg mijn best heb gedaan om Sinterklaas niet te laten verwateren. Toen mijn familie toch wel door liet schemeren er niet te veel tijd in te willen steken heb ik daar wel lichtelijk een stokje voor gestoken en met heel veel argumenten en oplossingen een e-mail opgesteld. Gelukkig vond iedereen het ook heel tof dat ik zo mijn best deed.
Dat ik na een jaar niets doen, weer eens wat ben gaan sporten. Gewoon, omdat het gezond is.
En niet te vergeten: dat ik The 42 days challenge goed heb afgerond!

Wat vergeet ik liever:

Dat mijn konijn Basje na vier weken familielid te zijn geweest, plotseling dood in zijn hokje lag. Ik heb heel veel konijnen gehad in mijn leven, maar Basje was toch wel erg speciaal. Ik kreeg hem van mijn vriendje voor mijn 17e verjaardag, omdat ik heel graag een konijntje wilde om voor te zorgen. Omdat ik afgelopen tijd niet zo lekker in mijn vel zat is zo’n beestje een leuke uitlaatklep en een goede manier om te relativeren. Ik had er écht heel erg goed voor gezorgd, en dan is zoiets toch best zuur.
Afgelopen zomervakantie. Want als je aan het einde van de vakantie niet het gevoel hebt dat je vakantie hebt gehad, dan heeft je vakantie toch best gefaald.
Mijn trip naar China. Ik wil niet verwend zijn, maar ik háát reizen. Dus ook naar China. Vooral omdat ik in een groep moest functioneren, en –zoals ik al zij- aanpassen niet mijn grootste kwaliteit is. Ik ging met 10 medeleerlingen omdat ik een aantal jaar Chinees heb gehad en deze daar in de praktijk moest gaan brengen. Het werd een behoorlijk drama, en ik was héél blij dat ik weer thuis was. De volgende keer dat ik naar China ga, moet het op zijn minst om een fashion doel gaan!
De momenten dat ik niet lekker in mijn vel zat. Ga ik verder niet op in, maar spreekt ook voor zich.
Dat ik moest stoppen met werken. Wel beter, omdat ik gewoon prioriteiten moest stellen, maar leuk is anders, want het voelde als een stapje terug doen en ik ga liever vooruit.

Waar hoop/verheug ik me op:

Dat ik slaag voor mijn VWO-diploma! Dat is op dit moment mijn grootste zorg en een groot gedeelte van mijn leven is hier helaas op ingesteld. Als het gebeurt, dan met bloed, zweet en tranen, maar laten we hopen dat het me lukt! Als ik en de mensen om me heen dan nog een beetje gezond en gelukkig blijven, is mijn 2011 helemaal geslaagd!

1 keer in de twee weken neemt Suzanne mijn plek in voor haar fashion column: A Touch Of Fashion. Vandaag is het weer zo ver en kun je genieten van Suzanne’s schrijfkunsten én gevoel voor mode.

Milaan, Parijs, London, move over. Oké, dat is slightly overdreven, maar voor mij is Amsterdam dé modestad. De stad waar apart zijn meer de standaard is dan de uitzondering…

Alleen als ik tussen fashion people ben voel ik me net zoals in Amsterdam. Je bent er namelijk altijd tussen de fashion people! Ik houd van het contrast tussen de PC Hooft, de Kalverstraat en de Negen Straatjes: iedereen is welkom, alles loopt door elkaar. Toen ik laatst na een snel bezoekje weer terug in Arnhem kwam, dacht ik: ik woon eigenlijk gewoon in een dorp!

Deze liefde voor Amsterdam is niet in de laatste plaats ontstaan door alle leuke (én fashionable) dingen die ik er heb gedaan. Tijd dus om deze fashion highlights met jullie te delen. Niet om op te scheppen, maar om liefde te delen. Dat is een mooie gedachte toch, zo voor de Kerst ;). Kijk mee met een kleine privé reportage:

Weet je nog? ;) Ik, mét Vera Camilla herself naar de Diesel preview vorig jaar?

Ik lijk er niet eens meer op, maar dit was Fashioncamp 2008 –na een workshop van model Marvy Rieder.

En dezelfde Fashioncamp –dit keer voor de winkel van Daryl van Wouw waar toen nog hard aan werd gewerkt.

Fashioncamp 2008 – heel veel lol tijdens een verkleedpartij, met Birgit Junni, nu ook werkzaam voor de Grazia.

Fashion In Focus by Dyanne. Een evenement georganiseerd door Dyanne Beekman. Toegegeven: de doelgroep lag “wat” hoger, maar ik had toch een hele leuke dag! Met modeshows, make-up van ICI Paris, en haaradvies van Theo Hopman.

In de Amsterdamse Mac store –want ik heb tegenwoordige ook een grote beauty liefde!

Hoop dat jullie dit vrij persoonlijke stukje ook leuk vonden, maar elke andere suggestie is welkom!

1 keer in de twee weken (vrijwel altijd op maandag, maar ivm mijn vakantie deze keer op vrijdag) neemt Suzanne mijn plek in voor haar fashion column: A Touch Of Fashion. Vandaag is het weer zo ver en kun je genieten van Suzanne’s schrijfkunsten én gevoel voor mode.

Zolang ik blog heb ik ook andere blogs gevolgd. Naar mijn idee is dat namelijk één van de mooiste elementen van bloggen: uitwisselen. In honderden en honderden fashionable dameslevens, met ook af en toe een heer, heb ik een kijkje mogen nemen. Geïnspireerd, vermaakt en ontwikkeld in mijn modebewustzijn ben ik door hen, vandaar dat ik ze hier vandaag graag aan je ‘voorstel’. De één vrij bekend, de ander misschien verrassend.

Dan wil ik nog graag “sorry” zeggen voor iedereen die hier simpelweg niet meer bijpast, maar die ik ook echt bijna dagelijks volg. Sorry voor iedereen die ik niet zo vaak volg, maar die mij wel positief verrast als ik haar site bezoek –domweg te veel andere dingen. Sorry voor iedereen die ook geweldig blogt, maar mij minder aanspreekt omdat ik me minder kan identificeren in je. Maar vooral: dank je, welke blogster dan ook, dat je jezelf durft te zijn en durft te presenteren, dat je je (misschien) ook wel in mijn blog interesseert en dat je op je eigen manier en met je eigen interpretatie een steentje bijdraagt aan de modewereld.

1 keer in de twee weken neemt Suzanne mijn plek in voor haar fashion column: A Touch Of Fashion. Vandaag is het weer zo ver en kun je genieten van Suzanne’s schrijfkunsten én gevoel voor mode.

Jak&Jil

Chino, oh chino. Nerd onder de broeken. Nono in de reguliere outfit. Juist die seksloze, iets wat excentrieke uitstraling van jou raakt mijn modehart zo. Want juist de quasi-nonchalance waar je mee gepaard gaat, geeft zo’n heerlijk contrast aan de gestylde outfit van elke fashionista.

Chino oh chino, om je in je nerdige waarde te laten zul je wel gedragen zijn met brogues, of een soort van, toen ik je voor het eerst ontmoette. Lang natuurhaar, bleke huid en nerdy bril erbij; get the feeling? Maar je bent voor meer smaken weggelegd. Wat dacht je van de vintagestijl, waarbij je gedragen wordt alsof je van mijn opa was?

Chino oh chino, ik zou mezelf niet als één van bovenstaande types omschrijven, maar toch zou je wel geweldig bij me passen. Die hoge taille en opgerolde nét iets te korte pijp is voor mij de net wat gewaagdere en vooral nettere versie van de boyfriend jeans (get the comparison?), waarmee je mijn toch nog groeiende liefde voor de boyfriend evenaart maar zelfs ook erg overstijgt.

Ja, chino oh chino, je bent dan ook sterk aan de boyfriend verwant, omdat jij eigenlijk voor de degelijke heer gemaakt was. Google op ‘chino pants’ en ik kan je kopen als saaie, rechte golfbroek, enkel en alleen voor het andere geslacht. En daarmee, beste chino, zou het zo heerlijk zijn om jou te dragen –alsof je je moeders lippenstift gestolen hebt (get the comparison?).

H&M en Cheap Monday

Chino oh chino, ik moet je echter eerlijk bekennen, bij die eerste ontmoeting wist ik je naam niet eens. Ik dacht dat je écht voor het eerst uit een opa’s kast was getrokken –en misschien was dit ook wel zo. Maar oh, wat ben ik blij dat je weer op waarde geschat wordt en je nu in alle kleuren en geuren weer in de juiste winkels hangt. En vraag me niet waarom, maar van die naam ben ik zo gaan houden, hij zou bovenaan mijn lijstje kunnen staan.

En chino oh chino, oh wat ben ik blij dat je daar in de winkel nog steeds regelmatig raar aangekeken wordt! Dat je even aangeraakt wordt, gehoopt wordt dat er onder die nerdy look van je een sprankeltje macho zit, en vervolgens de dame teleurgesteld ziet afdruipen. Want lieve chino, zo blijf je heerlijk exclusief en als een soort code die soortgelijken –jou liefhebbenden- bij elkaar brengt.

Chino, oh chino, ik weet niet of ik de associaties bij en de liefde voor jou deel, maar ik weet dat je het kunt. Eerder in onze jaartelling veroverde je immers ook al populariteit onder zowel militairen als boeren. Zo was je dan ook wel weer een broek voor iedereen. Graag deel ik toch mijn liefde voor jou, maar chino, oh chino… when will you be mine?