‘Columns’

Schoenen affaire.

Image Hosted by ImageShack.us Naam: Vera. Leeftijd: 18 jaar. Woonplaats: Arnhem. Huisdieren: 1 hond. Relatie: Geen. Overig: Een shoe addict.

Shoe addict. Tja. Wanneer je een shoe addict ben, ben je dus verslaafd aan schoenen. Meestal aan het kopen daarvan. Verslaafd aan drank of drugs, dat is ernstig. Een verslaving aan schoenen is meestal een stuk minder heftig en vooral minder slecht voor je gezondheid. Ik heb mezelf nooit in het hokje shoe addict geplaatst. Ik hield wel van schoenen enzo, maar ze moesten vooral fijn zitten en stoer zijn. Van een paar gelikte Nike’s raakte ik zeker wel opgewonden, maar daar hiel het ook wel mee op.

Vooral hakken, het was me jarenlang een raadsel. De gemiddelde Nederlandse vrouw is zo’n 1.72, waarom zou je dan nog eens 12 cm bij deze lengte aanplakken met een paar totaal niet comfortabele stilleto’s? Wellicht in de hoop 5 cm boven je kersverse vlam uit te steken? Natuurlijk, het staat wel mooi. En het werkt vooral enorm goed voor je kont, zoals een vriend van me mij ooit glunderend meedeelde. Het ‘lift’ de boel als het ware, waardoor je, zelfs als gezegend bent met 2 zachte puddingbroodjes als achterwerk, het dragen van hakken ervoor kan zorgen dat een bilpartij als die van Jennifer Lopez, voor jou ook haalbaar is.

En ja, een paar peep-toes met galante hak staat veel leuker onder een jurkje dan je nieuwe Limited Edition Nike Airmaxjes. Maar dan nog: de pijn die je doorstaat. Waarom!? Mijn vriendinnen hebben standaard een paar flatjes in hun tas zitten, voor het geval dat ze toch een keer zouden flauwvallen van de pijn die de killer heels hun bezorgen.

Ik had dan ook nooit kunnen bedenken dat ik toch in een schoenen affaire zou belanden. Niet met 1 paar hakken, maar met 5 paar! Ik durf mijn trouwe Reebokjes bijna niet meer aan te kijken, nadat ik ze keer op keer bedrogen heb. En het is ook niet dat ik wil gaan stoppen, dat er een einde in zicht is in mijn inmiddels 8 weken durende affaire. Nee, er komen alleen maar meer minnaars bij, en het is nog steeds niet genoeg.

De pijn? Die gaat weg. En bij het enkele paar waarmee ik nog wel pijnscheutjes ondervind, ondervind ik toch ook een zekere zin van genot -misschien komt dat deels ook door het beeld van mijn gelifte kont in mijn achterhoofd-. En wat ook leuk is: je hoort me aankomen. Mannen horen mij aankomen en dus kijken ze om. Dat gebeurd nou nooit wanneer ik op mijn sneakers over straat slof.

Ik kan er niets aan doen, de liefde tussen mij en mijn 10delige sneakercollectie is over. Hoewel ik niet al te lang geleden nog een filmpje plaatste waarin ik glimmend van trots vertelde hoeveel ik van mijn sneakers hield, is dat inmiddels verleden tijd.

Sneakers passen gewoon niet meer bij me. Volgens mijn moeder komt dat omdat ik ouder word. Wanneer ik mijn sneakers aantrek, voel ik dat het niet klopt. Ze voelen lomp, en hoewel ze zachter lopen dan mijn hakken knellen ze toch ook wel een beetje. En hoewel ze leuk onder een baggy jeans staan, besefte ik me onlangs dat ik nooit een baggy jeans draag.

Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen, maar de liefde is over. Het ligt niet aan jullie, het ligt aan mij. Sorry lieve Nike, Adidas L.A. Gear, Gravis en Reebok, ik hoop dat jullie het begrijpen. Ik zal jullie nooit vergeten.

31 oktober 2010 | 132 reacties

Emotionele eters

Zoals jullie je misschien nog wel kunnen herinneren, vertelde ik ongeveer een jaar geleden dat ik bezig was met afvallen. Daarna volgden alleen maar positieve berichten en op mijn 18de verjaardag had ik mijn streef gewicht bereikt.

Image Hosted by ImageShack.usNog steeds krijg ik regelmatig de vraag hoe je makkelijk kunt afvallen en hoe het mij is gelukt. Het ís me toentertijd gelukt, maar inmiddels zijn alle kilo’s er weer bij gekomen. Ik wil wel afvallen, maar ik kan het niet meer.

Wanneer je wilt afvallen zijn er een paar simpele dingen die je moet doen: Minder eten, gezonder eten en meer bewegen. Helemaal niet ingewikkeld dus. Maar de eetbuien onder controle houden en ook de kracht vinden om vol te houden, dat kan nog wel eens flink lastig zijn.

Emotionele eters, heb je daar ooit van gehoord? Kort gezegd zijn emotionele eters mensen die ongezond of veel gaan eten wanneer ze niet lekker in hun vel zitten. Ze eten als het ware hun problemen weg. Even niet meer denken aan die narigheid, terwijl je een 500 gram chocoladereep volledig opeet. Hier kan je je als emotionele eter bewust van zijn, dat je die chocolade niet écht nodig hebt, dat je alleen maar denkt dat zo je nare gevoel weggaat. Maar sommige emotionele eters eten onbewust meer of ongezonder wanneer ze niet lekker in hun vel zitten.

Deze mensen eten uit emotie, niet omdat ze honger hebben. Het klinkt misschien raar, maar stel je eens voor dat je een nare dag op school hebt gehad. Je zit niet lekker in je vel en wilt het liefst zielig in een hoekje kruipen en dingen doen waar je je veilig bij voelt -die je troosten. Je voelt je fijn in een lekker warm bed, terwijl je je favoriete tijdschrift leest en… een lekker stuk chocolade eet.

Ik wil voorop stellen dat ik dit stuk absoluut niet schrijf omdat ik medelijden wil. Ik schrijf dit alleen omdat ik tot kort geleden nog nooit van emotionele eters gehoord had, maar nu ik weet dat ik ook een emotionele eter ben, dat het leven voor mij toch wel een tikkeltje gemakkelijker gemaakt.

Image Hosted by ImageShack.usToen ik een jaar geleden begon met afvallen, zat ik lekker in mijn vel. School verliep goed, mijn site was net gestart en ik geloofde erin dat ik er goed uitzag. Ik maakte me nergens zorgen om en dat was heerlijk. Ik had geen schouderklopje nodig, ik hoefde niet getroost te worden; ik wist dat het goed ging.

2 dagen na mijn 18de verjaardag begon mijn halfjaar lang durende stage. Ik had net mijn streefgewicht bereikt, na een halfjaar bezit te zijn geweest met afvallen. Nu was het tijd voor een nieuw hoofdstuk en man, wat vond ik dat spannend! Mijn school werd vervangen voor een kantoor, klasgenoten werden vervangen door collega’s en ik moest opeens 40 uur per week echt aan het werk. Alleen dat al, zorgde ervoor dat ik meer ging eten. De spanning en onzekerheid over mijn nieuwe werkplek vergat ik even, wanneer ik dat extra koekje nam. Nadat de spanning van deze nieuwe plek weg was, kwam de angst iets fout te doen. Ik was zo bang dat ik wat fout deed, ik werd er letterlijk ziek van. Na een stressvolle werkdag, waarin ik me 8 uur lang zorgen maakte of ik iets fout deed, zakte ik thuis op de bank met mijn favoriete tv-serie en een zak chips: alles lekker even vergeten.

Emotionele eters eten meestal omdat ze iets spannend vinden, depressief, boos, gefrustreerd, ongerust, verdrietig of zelfs verveeld zijn. Zoals je hierboven kan lezen, at ik vooral omdat ik niet goed in mijn vel zat. Ik was bang, gefrustreerd, en ik stond dagelijks stijf van de spanning.

Image Hosted by ImageShack.usIn het afgelopen halfjaar heb ik met gemak alle 8 kilo’s die ik was afgevallen er weer bij gegeten. Maar ik vind het niet erg, omdat ik weet dat ik niet anders kon. Ik gebruik dit niet als excuus, het is gewoon zo en ik vind het prettig de reden voor mijn eetgedrag te weten. Ik geloof er heilig in dat ik gewoon niet anders kon. Als jij iets vindt wat je troost in een moeilijke periode, dan sla je dat toch niet af?

Volgende week ga ik weer naar school en ik heb er het volste vertrouwen in dat ik dan eten niet meer als troost hoef te gebruiken. Dat ik dan weer blakend van het zelfvertrouwen door de gangen van school loop alsof het een catwalk is ;)

Als je wilt afvallen, realiseer je dan goed hoe je je voelt en waarom het afvallen eerst niet lukte. Als het kan, houd dan een soort eetdagboek bij. Misschien eet je wel puur uit verveling, ga dan iets actiefs doen. Bel je vriendinnen om af te spreken of ga een stukje hardlopen. En wanneer je eet omdat je je ellendig voelt, vraag je dan af waarom dat is en hoe je dat kan veranderen. Doe er wat aan, zoek afleiding in andere dingen. Realiseer je dat je er mag zijn.

Ik wil op geen manier zeggen dat je moet afvallen of slank moet zijn. Alleen dat het van belang is dat je lekker in je vel zit.

Je bent meer dan welkom je ervaringen te delen in de comments!

3 september 2010 | 116 reacties

You are freaking fantastic

Laatst stond ik voor de spiegel in mijn kamer. In mijn kamer hangt er een grote passpiegel naast mijn wastafel, deze is perfect om vlak voor school even te checken hoe ik eruit zie, en of alles wat ik aanheb, een beetje met elkaar matcht. Het was ’s avonds, ik had net gedoucht en ik was klaar om naar bed te gaan. Ik had een onderbroek en een wit t-shirt aan dat net over mijn heupen viel, met een roeiboot en de tekst ‘NJTK 2006’ op de achterkant. Ik keek naar mezelf in de spiegel, ik keek naar mijn blote benen, mijn stevige, gespierde benen. Jarenlang heb ik mijn ballet/roei/fiets/hockey-benen gehaat. Nooit heb ik ze mooi gevonden, nooit heb ik ze gewaardeerd, nooit hebben ze als een deel van mijn lichaam gevoeld. Altijd als ik naar beneden keek, naar die twee grote dingen, voelde het alsof ze niet van mij waren, zo groot en stevig als ze zijn.
ik keek naar mijn benen en ik realiseerde me dat er niets mis mee was, dat er niets mis is met anders zijn dan de standaard norm. Er is niets mis met Beyoncé of Rihanna, er is niets mis met being bootylicious. Opeens had ik er vrede mee gesloten. Niet dat ik nu elke keer als ik in een 1 bij 1 pashokje van de H&M ga zitten juichen wanneer ik broek nr. 34 óók niet pas. Maar als ik ze nu bekijk, ben ik tevreden, ze horen gewoon bij mij.

Vaak hoor ik meisjes klagen. Dat ze niet mooi zijn, dat ze balen van hun gewicht, neus, haren of kont. Ze zijn niet blij met wie ze zijn, ze zouden liever anders zijn.. Mooier? Maar geloof mij, zeuren heeft geen zin, van klagen word je niet beter, en balen dat je niet voldoet, maakt je echt niet aantrekkelijk. Denk eens aan dat meisje, dat meisje van school, dat meisje uit je hockeyteam. Dat meisje dat je aanbidt, dat mooie meisje, die alle jongens achter zich aan heeft. Denk eens aan jouw voorbeeld, denk haar lach eens weg, kijk eens goed naar haar gezicht, haar lijf. Is zij zo perfect? Zoveel beter dan jij?

Als je niet tevreden bent met wat je ziet als je in de spiegel kijkt, of misschien ben je niet tevreden bent met iets wat je niet kan zien, maar wat van binnen zit, doe er dan wat aan. Misschien heb je heel erg spijt van iets wat je vroeger hebt gedaan, je baalt er van, je haat jezelf erom. Als er niets aan te doen valt, of als je er niets aan wilt doen, accepteer het dan. Accepteer wie je bent. Iedereen is mooi op zijn eigen manier. Straal, lach, geniet. Er is niets mis met anders zijn dan wat wij als normaal ervaren. Er is niets mis met een haviksneus, tennisarmen, een kleine kont of futloos haar. Er is niets mis met meisjes die stralen, omdat ze zichzelf geaccepteerd hebben. Er is niets mis met being who you are.
You are freaking fantastic.

5 januari 2010 | 61 reacties

Allergisch voor knuffelen.

Ik ben geen knuffelig type. Ik ben niet het type meisje die al haar vriendinnen uitgebreid knuffelt, ik hou niet van klef gedoe! Ik krijg er rillingen van. Al dat geknuffel maakt me zenuwachtig.

Toen ik mijn eerste vriendje had, vond ik het prima om hand in hand te fietsen (oeeeeh risky business!)
maar om nou uitgebreid te gaan staan knuffelen, dat vond ik verschrikkelijk. Hij probeerde het wel eens, maar vooral als andere mensen erbij waren, was t alleen maar héél ongemakkelijk en weinig fun. Dat kwam misschien ook wel een beetje omdat ik gelijk rood aanliep en vreemde bultjes in mijn nek en hals kreeg als ik merkte dat vriendlief met gespreide armen en een big smile op me af kwam lopen. Cooome to pappa!

Zoenen, dat kon ik wel, en hóe! Het liefst lebberde ik mijn vriendje de hele dag af. Ik had er geen problemen mij als er mensen bij waren, die lippen van mijn vriendje proefden gewoon te lekker. Zolang er maar geen foto’s gemaakt werden, want dan realiseerde je je opeens hoe góór dat heerlijke gezoen er eigenlijk uitzag.
Jaaa, van zoenen was ik niet vies! Maar zijn lippen moesten de mijne niet opeens loslaten. O wee als ik merkte dat hij van dat gekus opeens in geknuffel over wilde. Dan maakte ik me er snel met een ”Goh is het al zó laat!?” vanaf. Knuffelen is me net een stap te ver.

Met mijn vriendinnen kan ik onwijs lachen, kletsen, roddelen en feesten, maar een paar uur voordat het tijd wordt om afscheid te nemen krijg ik het benauwd. Wat moet ik doen? Een knuffel? Drie kussen? Zachtjes bijten in haar oor? Meestal bid ik dat ik er met een handdruk vanaf ben.

Misschien ben ik raar? Misschien is er iets misgegaan bij mijn geboorte. One thing’s for sure: probeer niet met mij te knuffelen. Als je me een keer ontmoet en me gedag wilt zeggen, wees dan niet verbaasd dat bij onze begroeting jij me probeert te knuffelen, terwijl ik je probeer 3 kussen te geven, waarna we uiteindelijk eindigen met een handdruk.

Ook als andere mensen klef doen, trek ik het niet. Een vriend van me die zich zo alleen voelt omdat ie een keer zonder zijn vriendin ontbijt, want hij is zo ‘meeeega in love’ (sowieso druipt de klefheid al van de benoeming ‘meeeega in love’ af) unfollow ik gelijk op twitter. Ik ben hartstikke blij als vriendinnen van me een leuk vriendje gevonden hebben, zolang ze mij maar niet lastig vallen met smsjes/krabbels/tweets/mails over dat ze hem zo verschrikkelijk missen! Maar daar kom ik nog een andere keer op terug.

Ik wil best gezellig doen enzo. Ik praat graag, geen grap is mij te grof en oké, als het ECHT moet, wil ik best met je knuffelen.

Goh is het zó laat!?

28 oktober 2009 | 47 reacties

What's in a name?

What’s in a name? That which we call a rose, by any name would smell as sweet – William Shakespeare

Een van mijn favoriete citaten is toch wel bovenstaande van William Shakespeare. Sowieso ben ik een big Shakespeare fan. Ik heb een boek met al zijn gedichten – in het engels – en Romeo + Juliet is mijn favoriete film. Shakespeare is in mijn ogen een geniaal. De manier waarop hij de simpelste dingen verwoord, is gewoonweg prachtig.

Want wat betekend nou echt een naam? Als ik niet Vera Camilla zou heten, zou ik bovendien nog steeds dezelfde persoon zijn. Maar toch denk ik dat mijn naam mij wel helpt. Hij is vrij bijzonder, valt op. Ik ken niemand met dezelfde naam.

Het verhaal achter mijn naam zelf is kinda cheesy, ik twijfel er zelfs een beetje aan of het waar is (sorry, pap) maar het schijnt zo te zijn dat in de nacht voordat ik werd geboren, mijn vader een droom had, waarin er een blond meisje naar hem toe kwam, dat zei: Ik ben Vera en ik ben je dochter. En floep, de volgende ochtend was ik er. Dat vonden mijn ouders toch zo geweldig, dat ze me besloten Vera te noemen.

Misschien denk je nu, maar je heet toch Vera Camilla? Ja, zo heet ik ook, Camilla mijn tweede naam. Deze naam heeft mijn moeder gekozen, Camilla is een-of-andere-franse-kunstenares waar ze vroeger gek van was. Mijn roepnaam is dus gewoon Vera, maar ik begin mijn tweede naam steeds vaker te gebruiken, omdat ik Vera en Camilla samen, gewoon heel erg mooi vind. En later erg goed zal passen bij mijn eigen make-up lijn
;)

En dat is dus het verhaal achter mijn naam! Hoe heet jij, en zit er nog een verhaal achter jouw naam? Ik ben benieuwd!

Lots Of Love,
Vera Camilla

16 oktober 2009 | 32 reacties

What’s in a name?

What’s in a name? That which we call a rose, by any name would smell as sweet – William Shakespeare

Een van mijn favoriete citaten is toch wel bovenstaande van William Shakespeare. Sowieso ben ik een big Shakespeare fan. Ik heb een boek met al zijn gedichten – in het engels – en Romeo + Juliet is mijn favoriete film. Shakespeare is in mijn ogen een geniaal. De manier waarop hij de simpelste dingen verwoord, is gewoonweg prachtig.

Want wat betekend nou echt een naam? Als ik niet Vera Camilla zou heten, zou ik bovendien nog steeds dezelfde persoon zijn. Maar toch denk ik dat mijn naam mij wel helpt. Hij is vrij bijzonder, valt op. Ik ken niemand met dezelfde naam.

Het verhaal achter mijn naam zelf is kinda cheesy, ik twijfel er zelfs een beetje aan of het waar is (sorry, pap) maar het schijnt zo te zijn dat in de nacht voordat ik werd geboren, mijn vader een droom had, waarin er een blond meisje naar hem toe kwam, dat zei: Ik ben Vera en ik ben je dochter. En floep, de volgende ochtend was ik er. Dat vonden mijn ouders toch zo geweldig, dat ze me besloten Vera te noemen.

Misschien denk je nu, maar je heet toch Vera Camilla? Ja, zo heet ik ook, Camilla mijn tweede naam. Deze naam heeft mijn moeder gekozen, Camilla is een-of-andere-franse-kunstenares waar ze vroeger gek van was. Mijn roepnaam is dus gewoon Vera, maar ik begin mijn tweede naam steeds vaker te gebruiken, omdat ik Vera en Camilla samen, gewoon heel erg mooi vind. En later erg goed zal passen bij mijn eigen make-up lijn
;)

En dat is dus het verhaal achter mijn naam! Hoe heet jij, en zit er nog een verhaal achter jouw naam? Ik ben benieuwd!

Lots Of Love,
Vera Camilla

16 oktober 2009 | 32 reacties