Vandaag weer een filmpje met daarin een Outfit Of The Day. Dit keer zie je hoe ik mijn onlangs gekochte Run DMC shirt combineer. Enjoy!

1 keer in de twee weken neemt Suzanne mijn plek in voor haar fashion column: A Touch Of Fashion. Vandaag is het weer zo ver en kun je genieten van Suzanne’s schrijfkunsten én gevoel voor mode.

Milaan, Parijs, London, move over. Oké, dat is slightly overdreven, maar voor mij is Amsterdam dé modestad. De stad waar apart zijn meer de standaard is dan de uitzondering…

Alleen als ik tussen fashion people ben voel ik me net zoals in Amsterdam. Je bent er namelijk altijd tussen de fashion people! Ik houd van het contrast tussen de PC Hooft, de Kalverstraat en de Negen Straatjes: iedereen is welkom, alles loopt door elkaar. Toen ik laatst na een snel bezoekje weer terug in Arnhem kwam, dacht ik: ik woon eigenlijk gewoon in een dorp!

Deze liefde voor Amsterdam is niet in de laatste plaats ontstaan door alle leuke (én fashionable) dingen die ik er heb gedaan. Tijd dus om deze fashion highlights met jullie te delen. Niet om op te scheppen, maar om liefde te delen. Dat is een mooie gedachte toch, zo voor de Kerst ;). Kijk mee met een kleine privé reportage:

Weet je nog? ;) Ik, mét Vera Camilla herself naar de Diesel preview vorig jaar?

Ik lijk er niet eens meer op, maar dit was Fashioncamp 2008 –na een workshop van model Marvy Rieder.

En dezelfde Fashioncamp –dit keer voor de winkel van Daryl van Wouw waar toen nog hard aan werd gewerkt.

Fashioncamp 2008 – heel veel lol tijdens een verkleedpartij, met Birgit Junni, nu ook werkzaam voor de Grazia.

Fashion In Focus by Dyanne. Een evenement georganiseerd door Dyanne Beekman. Toegegeven: de doelgroep lag “wat” hoger, maar ik had toch een hele leuke dag! Met modeshows, make-up van ICI Paris, en haaradvies van Theo Hopman.

In de Amsterdamse Mac store –want ik heb tegenwoordige ook een grote beauty liefde!

Hoop dat jullie dit vrij persoonlijke stukje ook leuk vonden, maar elke andere suggestie is welkom!

1 keer in de twee weken neemt Suzanne mijn plek in voor haar fashion column: A Touch Of Fashion. Vandaag is het weer zo ver en kun je genieten van Suzanne’s schrijfkunsten én gevoel voor mode.

Jak&Jil

Chino, oh chino. Nerd onder de broeken. Nono in de reguliere outfit. Juist die seksloze, iets wat excentrieke uitstraling van jou raakt mijn modehart zo. Want juist de quasi-nonchalance waar je mee gepaard gaat, geeft zo’n heerlijk contrast aan de gestylde outfit van elke fashionista.

Chino oh chino, om je in je nerdige waarde te laten zul je wel gedragen zijn met brogues, of een soort van, toen ik je voor het eerst ontmoette. Lang natuurhaar, bleke huid en nerdy bril erbij; get the feeling? Maar je bent voor meer smaken weggelegd. Wat dacht je van de vintagestijl, waarbij je gedragen wordt alsof je van mijn opa was?

Chino oh chino, ik zou mezelf niet als één van bovenstaande types omschrijven, maar toch zou je wel geweldig bij me passen. Die hoge taille en opgerolde nét iets te korte pijp is voor mij de net wat gewaagdere en vooral nettere versie van de boyfriend jeans (get the comparison?), waarmee je mijn toch nog groeiende liefde voor de boyfriend evenaart maar zelfs ook erg overstijgt.

Ja, chino oh chino, je bent dan ook sterk aan de boyfriend verwant, omdat jij eigenlijk voor de degelijke heer gemaakt was. Google op ‘chino pants’ en ik kan je kopen als saaie, rechte golfbroek, enkel en alleen voor het andere geslacht. En daarmee, beste chino, zou het zo heerlijk zijn om jou te dragen –alsof je je moeders lippenstift gestolen hebt (get the comparison?).

H&M en Cheap Monday

Chino oh chino, ik moet je echter eerlijk bekennen, bij die eerste ontmoeting wist ik je naam niet eens. Ik dacht dat je écht voor het eerst uit een opa’s kast was getrokken –en misschien was dit ook wel zo. Maar oh, wat ben ik blij dat je weer op waarde geschat wordt en je nu in alle kleuren en geuren weer in de juiste winkels hangt. En vraag me niet waarom, maar van die naam ben ik zo gaan houden, hij zou bovenaan mijn lijstje kunnen staan.

En chino oh chino, oh wat ben ik blij dat je daar in de winkel nog steeds regelmatig raar aangekeken wordt! Dat je even aangeraakt wordt, gehoopt wordt dat er onder die nerdy look van je een sprankeltje macho zit, en vervolgens de dame teleurgesteld ziet afdruipen. Want lieve chino, zo blijf je heerlijk exclusief en als een soort code die soortgelijken –jou liefhebbenden- bij elkaar brengt.

Chino, oh chino, ik weet niet of ik de associaties bij en de liefde voor jou deel, maar ik weet dat je het kunt. Eerder in onze jaartelling veroverde je immers ook al populariteit onder zowel militairen als boeren. Zo was je dan ook wel weer een broek voor iedereen. Graag deel ik toch mijn liefde voor jou, maar chino, oh chino… when will you be mine?

1 keer in de twee weken neemt Suzanne mijn plek in voor haar fashion column: A Touch Of Fashion. Vandaag is het weer zo ver en kun je genieten van Suzanne’s schrijfkunsten én gevoel voor mode.

In februari van dit jaar deed ik in mijn toenmalige Fashionscene-column een voorspelling over de trends van deze zomer. Aangezien de uitverkoop nu zelfs bij de Zara goed op gang is –één van de laatste- lijkt het me tijd voor een terugblik in Zomer 2010 deel 2.

De maxidress en harembroek zag ik hun opkomende populariteit voortzetten en daarmee heb ik zeker gelijk gekregen. De harembroek is al wat langer in beeld, en valt daarmee nog amper op als trend, maar de maxidress zag ik dit jaar aanzienlijk meer op straat dan vorig jaar. Tot mijn vreugde, hoewel ook ik even aan de maxidress heb moeten wennen, want ik vind het het ideale zomerstuk. Luchtig, charmant, zwierig en je kunt er allerlei stijlen mee op. De wijde maxidress kreeg er zodoende ook een zusje bij; de rechte variant. Die van H&M van een tientje vond ik werkelijk op elk modeblog. Al een tijdje hing hij ook bij mij in de kast en toen ik hem voor het eerst aantrok vroeg ik me af waarom ik dat toch niet eerder had gedaan.

Toch kun je niet op alle fronten scoren, zo blijkt maar weer. De circlescarf was namelijk een andere voorspelling, maar ik kan me niet herinneren dat ik er überhaupt één gezien heb deze zomer. Jij wel? Ook van de military stijl had ik een langer verblijf verwacht, maar deze vind ik achteraf snel afgezwakt. De kleur blauw gaf ik een eerste plaats in de categorie kleuren, maar deze bleek zowel onterecht als terecht. En de sportieve uniformlook zoals we ze in de fashionshows voor dit seizoen zagen? Misschien nog te vroeg om deze al op de straten terug te zien, alle trends nemen immers vaak een tijdje voordat ze bij het straatbeeld horen.

Gelukkig maar dat niet alles te voorspellen valt, zo wordt je nog eens blij verrast! Wat dacht je van de invloed van Miu miu voor dit seizoen? Vooral Zara hing haar halve winkel vol met copycats door middel van zwaluw printjes. Op verschillende blogs stuitte ik op DIY met Miu miu als thema, en een enkele geluksvogel had het budget om de Miu Miu clogs themselve aan te schaffen.

En aha! Daar zijn we ook meteen bij de clogs aanbeland. Een trend waar ik minder snel aan moest wennen dan ik verwacht had. Het blijft natuurlijk een klomp, maar Chanel zou Chanel niet zijn als ze ze geen stylish jasje geven. En zo geeft de stoere clog met hoge hak ineens een te gek contrast met een luchtig zomerjurkje.

Mijn favorieten? De maxidress en clogs, definitely! Op het gebied van de maxidressen voel ik me al verzadigd, maar de perfecte clogs heb ik nog niet kunnen bemachtigen; mijn hunt voor de sale!

En jij? Wat was jouw favoriete trend van zomer 2010? En je favoriete zomerstuk? En wat vond je misschien wel totaal verschrikkelijk? Wie weet luisteren Karl, Marc of Stella wel mee en worden jouw wensen de werkelijkheid voor zomer 2011 ;).

1 keer in de twee weken neemt Suzanne mijn plek in voor haar fashion column: A Touch Of Fashion. Vandaag is het weer zo ver en kun je genieten van Suzanne’s schrijfkunsten én gevoel voor mode.

Tijdens het pinksterweekend legde mijn oom triomfantelijk een artikel voor mijn neus. Mijn oom –die mode leuk en aardig vindt, maar deze hem vooral niet in de weg moet zitten- keek vooral uitdagend naar mij toen ik klaar was met lezen. Alsof hij wilde zeggen: ‘Zie je nou wel?’. De strekking van de tekst? Mode is terreur.

Gek genoeg misschien, vind ik dat er ook meer vóór deze uitspraak te zeggen is dan tegen. De eigenlijke definitie van mode is namelijk: idee dat veel mensen tegelijk hebben over wat mooi is. Het standaard straatbeeld dus. En hoewel ik deze nog geen terreur wil noemen, is dat niet de mode waar ik me graag hard voor maak. Mode voor mij namelijk natuurlijk een manier van stylen, om creatief te zijn met kleding, als kunstvorm, als expressie.

Als argument had de schrijver voor zijn standpunt een persoonlijk voorbeeld genomen: ‘Een jaar of tien geleden moest een broekspijp zodanig lang zijn dat er een op de wreef een grote hoeveelheid plooien en vouwen viel. Voor mannen zoals ik –met tamelijk korte benen- was dat geen gezicht, als een circusolifant die op zijn achterste poten stond te trompetteren. Ik smeekte de verkopers de broekspijp wat korter af te spelden, maar kreeg te horen dat dit ‘zo hoorde’ en ‘nu eenmaal de mode was’.

De schrijver maakt een punt, maar wat er ook vóór de uitspraak te zéggen is, mijn gevoel gaat er vanzelfsprekend dwars tegenin. Waarmee de schrijver vervolgt slaat hij voor mij dan ook volledig de plank mis: ‘Je wordt geacht je neer te leggen bij een samenzwering tussen ontwerpers, fabrikanten en winkeliers. Mensen doen dit slaafs, met als gevolg dat het overgrote deel van de bevolking voor paal alsmede voor aap staat’. Als ik namelijk zoek op de definitie van ‘voor aap staan’, kom ik uit bij ‘voor gek staan’. Gek is wat niet normaal wordt gevonden, en onder normaal verstaan wij wat gedaan wordt door de meeste mensen. Je moet bovenstaande even twee keer lezen, maar dan heb ik taalkundig al door de stelling van de schrijver heen geprikt. Een tweede hypocriet punt van het standpunt van de schrijver is het feit dat hij het slaafs vindt dat mensen zich neerleggen bij een modieuze samenzwering, maar eerder in de tekst al verklapte dit bij de kwestie over zijn broekspijpen dit zelf ook te hebben gedaan.

Dus, beste schrijver, ik zou graag tegen u willen zeggen: als mode dan terreur is, zet u zich er dan vooral tegen af. Gaat u dan vooral niet met het standaard straatbeeld mee, maar doet u gezellig met mij mee: wees creatief, laat u inspireren en inspireer zelf, durf met uw uiterlijk uw stem te laten horen. Dan praten we tegen die tijd verder.

Na een kort nachtje was ik vrijdagochtend alweer vroeg op de been om met de family op een rommelmarktje in de buurt wat spulletjes te verkopen. Het weer was ’s nachts lekker op zijn Hollands omgeslagen, dus het mocht niet veel baten. Ik niet hoe snel ik een bezoekje aan de stad moest brengen: als fashion freak is de jaarlijkse rommelmarkt natuurlijk vaste prik voor mij, en des te later, des te meer weg natuurlijk!

Helaas met de paraplu op zak kreeg ik mijn vader zo ver om mij naar de stad te chauffeuren: niet alleen het weer, maar ook mijn fysieke toestand zorgde ervoor dat mijn yearly visit in het water dreigde te lopen…

Op 28 april vierde ik voor het eerst dit jaar rokjesdag en daarbij hoorde natuurlijk een paar killer heels. Voor mijn voetjes was dit even schrikken: ik liep twee blaren op. Blarenpleister erop, hakken weer aan, verder geen probleem. Maar ’s avonds wilde ik zowel handen als voeten een oranje lakje bezorgen om alvast wat in Koninklijke sferen te komen. Blarenpleister, die ook mijn grote teennagel bedekte, zat hierbij in de weg. Dus: blaarpleister eraf, open blaar, donderdag op stap met school, ’s avonds stappen… en vrijdagochtend niet al te vrolijk wakker worden. Schoeisel, anders dan teenslippers, was onmogelijk door de pijn. Dit in combinatie met lopen op een drassig grasveld terwijl je met dozen sjouwt die je af en toe op je open teen laat vallen was niet echt bevorderend voor het genezingsproces. Gevolg was dat tegen de tijd dat ik een bezoekje aan de binnenstad wilde brengen, ik een ontstoken teen had en liep als –sorry, ik weet geen andere beschrijving- een mongool.

‘Gaat dat wel zo?’, aldus mijn vader tijdens de wandeling van auto naar marktplein.
‘Het is maar één keer in het jaar hè’, pepte ik mezelf op terwijl ik kermde van de pijn.
‘Komt zeker van die ongemakkelijke schoenen van jou?’, mijn vader weer. Een beetje beschaamd vertelde ik bovenstaand verhaal.
‘… en dat allemaal om het lakken van een téennagel’, schudde mijn vader zijn hoofd.

Anyway, it was worth it. Ik struinde langs kraampjes en kwam de leukste dingen en mensen tegen. Vooral de kraampjes met zelfgemaakte artikelen verdienden mijn respect. Bij de Turkse sieraden kon ik net niet vinden wat ik zocht, maar bij de zelfgemaakte kleding vond ik wel een linnen jasje en rokje van nepbont. Die werden van mij! Even later vond ik een echte eyecatcher; een soort leren band die je zowel als riem maar ook best als rokje over een legging kunt dragen. Kijk; zoiets vind ik nou alleen op Koninginnedag!

Eén nadeel; kopen is op de gok want passen is er natuurlijk niet bij op zo’n dag. Jammer genoeg past me het nepbonte rokje dan ook niet. Interesse? Mail voor meer informatie naar info@veracamilla.nl

En zo vond ik mezelf weer in een kamer met aangevulde garderobe 30 april, thanks to Bea. Maar ook mijn teen vond ik ’s avonds alweer een stuk beter.